شما اینجا هستید
آخرین اخبار » بررسی روانشناختی مصاحبه‌ی تنها نجات یافته از سانحه هوایی

بررسی روانشناختی مصاحبه‌ی تنها نجات یافته از سانحه هوایی مبیّن چه مساله‌ای است؟

پس از سقوط هواپیمای بوئینگی که اندکی پس از حمله موشکی ایران به پایگاه آمریکایی اتفاق افتاد، شاهد مرگ تاسف‌بار و رقت‌انگیز ۱۷۶ نفر بودیم. در این میان، مصاحبه‌ی فردی را خواندیم که به خاطر اتفاق رخ داده برای وی هنگام عزیمت به فرودگاه، توانسته بود از حادثه جان سالم به در بَرَد. قسمتهایی از جملات این فرد در گفتگو با “ایران” را که با محوریت زنده ماندنش است، می‌خوانیم:

“من به خاطر…، خداوند به من… من شرکت بازرگانی دارم…، من هر چه قدر اصرار کردم…، من مجبور شدم…، من دیرتر…، من با آن سفر کنم…، من این موضوع را…، خودروی من را…، من حالا زنده نبودم…، من مدیون…، من زنده هستم…”

چیزی که بیشتر از همه چیز در این مصاحبه باعث تکدر خاطر می‌شود، اعتراف ناخودآگاه فرد به اعلا درجه‌ی خوددوست‌داری و حب‌نفس و به نوعی خودخواهی است. سیزده “من”ِ به کار رفته در این مصاحبه نمادی از نحوست و مرگ انسانیت در جامعه است. گویا خیلی مهم بوده است که ایشان کارخانه‌ی بازرگانی داشته است و گویا مهم نبوده است که در میان جانباختگان ما پزشکان و دندانپزشکان و نوابغ دانشگاه شریف را داشتیم و تقابل این سیزده “منِ” به کار رفته در این مصاحبه، با سیزده دانشجوی شریف بسیار جالب می‌نماید. تقابل مادی‌گرایی با مرگ علم و انسانیت!

با وجود اینکه ایشان تعدادی از جان‌باختگان سانحه‌ی هوایی را می‌شناخت و به زعم خودش دوستان و همکارانش بود، میزان ذوق‌زدگی و شعفش از زنده ماندن اتفاقی‌اش، باعث شده است که حتی از گفتن تسلیتِ مرگ فاجعه‌آمیز نوابغ، تحصیل‌کردگان و سایر انسانهای حاضر در هواپیما سر باز بزند. فردی که ذره‌ای انسان‌دوستی در وجودش داشته باشد، آنقدر در بهت این فاجعه متحیر و غمگین می‌شود که ابراز تاسف در غم از دست دادن هم‌قطاران، او را از ابراز شادی وصف‌نا‌پذیرش باز می‌دارد!

خودخواهی، خودپرستی و حب‌نفس حتی به قیمت اینکه کل دنیا نابود شود و فقط من زنده بمانم، همچون هیولایی سرتاسر جامعه را درمی‌نوردد. مرگ انسانها کاملا بی‌ارزش شده است و آنقدر این اتفاقات عادی شده است که تنها به گفتن یک “آ، چه بد!” اکتفا می‌کنیم و منتظریم تا فاجعه‌ای رخ دهد و به صورتی مضحک و مسخره در فضایی مجازی “ایرانم تسلیت” نشر دهیم! فجایع دنیای حقیقی به شوخی‌های دنیای مجازی تبدیل شود و قربانیِ پروسه‌ای شویم که برخی قدرتهای پشت پرده درصدد آن هستند، یعنی جایگزینی هیجان خشم نسبت به این نامبالاتی‌ها، با هیجان شوخی، جُک ساختن و خندیدن به آن.

جامعه به شدت نیازمند یک جراحی برای احیای بدن درهم‌ریخته‌اش دارد و بیش از هر چیزی شاید مرگ انسانیت در جامعه است. معضلی که به صورت وحشتناکی همچون طاعون در جامعه شیوع یافته است و رفع این بحران بالتبع نیازمند آموزش فراگسترده‌، برای بشر ساکن در این جغرافیا است، تا با آموزش همگانیِ مهارتهایی همچون نوع‌دوستی، همدلی، انسان‌دوستی و الگوهای سالم ارتباط اجتماعی، جامعه‌ای بهتر داشته باشیم.

نویسنده :ایلقار موذن‌زاده

photo 2018 07 20 01 13 02 - بررسی روانشناختی مصاحبه‌ی تنها نجات یافته از سانحه هوایی

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -

پایگاه خبری اصل ماجرا | در کمتر از دو دقیقه، "اصل ماجرا" برای شما مهمترین وقایع اجتماعی، اقتصادی یا فرهنگی روز را بازگو میکند